اعلامیه حزب کمونیست کارگری – حکمتیست
از اعتراض کارگران هپکو حمایت کنید!
هپکو دریچه ای به یک واقعیت هولناک تر
کارگران هپکو اراک در اعتراض به عدم پرداخت دستمزد ماههای مرداد و شهریور، بلاتکلیفی مدیریت و کاهش تولید به حدود ۳۰ درصد ظرفیت، از یکشنبه ۵ مهر تا پنجشنبه ۹ مهرماه ۱۴۰۵ برای پنجمین روز متوالی دست به اعتراض و اجتماع و راهپیمائی زدند. روز چهارشنبه ۸ مهرماه ۱۴۰۵، کارگران ماشین سازی هپکو پس از اجتماع در کارخانه از خیابان منتهی به میدان حافظیه تا ساختمان استانداری راهپیمایی کردند و خواستهای خود را فریاد زدند. پرداخت فوری دستمزدهای معوق و تعیین یک مدیریت متخصص و کاربلد که شرکت را از وضعیت بحرانی کنونی بیرون آورد، از خواستهای فوری کارگران است. بدنبال اجتماع مقابل استانداری، مسئولان استانداری فرد جدیدی را به عنوان سرپرست کارخانه معرفی کردند که با مخالفت یکپارچه کارگران مواجه شد. این سیاست تعیین سرپرست برای چند ماه قبلا هم وجود داشته و مشکلات کنونی را ببار آورده است. کارگران نگران تشدید مشکلات موجود برای کارخانه و کارکنان مجموعه با بیش از ۱۱۷۰ کارگر است. لازم به ذکر است که اداره مجموعه هپکو از اردیبهشت‌ماه تاکنون بدون مدیرعامل بوده است و همین دریچه ای برای اعمال بیشتر اختلال در کار و تولید شده است.
هپکو یکی از مهم‌ترین و بزرگ‌ترین تولیدکنندگان ماشین‌آلات و تجهیزات سنگین راه‌سازی، معدنی و صنعتی در ایران و منطقه در چند دهه گذشته بوده است و با سیاست‌های دزد‌محورانه سرمایه‌داری جمهوری اسلامی، از خصوصی‌سازی تا مدیریت دولتی، در حداقل دو دهه گذشته با بحران‌های جدی روبرو بوده است. در مقابل، صاحبان استثمارگر هپکو به جای حل بحران، تلاش دارند با عدم پرداخت به‌موقع دستمزد و از بین بردن امنیت شغلی کارگران، بخشی از سود خود را حفظ و جبران کنند. سیاست دولت اینست که مجموعه ای از صنایع را که غیر سود ده مینامد، عملاً به زیان و ورشکستگی برساند و سپس با قیمت بسیار ارزان به شرکای دولتی و نیمه دولتی و خصوصی واگذار کند. کارگران با بیکاری، کاهش دستمزدها و حتی نپرداختن آن، بلاتکلیفی شغلی و قراردادهای اسارتبار، تاوان این وضعیت را می پردازند.
یک راه هم اینست که کارگران بگویند خودمان شرکت را اداره می کنیم. چه کسی متخصص تر از کارگران باسابقه این شرکت؟ مشکل برسر “مدیریت بی تجربه و مدیریت متخصص” نیست، طی این سالها سیاستی را در قبال هپکو و شرکتهای مشابه پیش برده اند که نهایتا به واگذاری و تغییر کاربری آنها و بیکاری گسترده کارگران منجر شده است. اگر مبارزه شکوهمند کارگران هپکو نبود، سالها پیش آنچه که باقی مانده هم از بین میرفت. کارگران حق دارند و بدرستی خواستهای فوری مانند پرداخت دستمزدها و توقف اخلال در کار و تولید را فریاد میزنند اما لازمست به نقش خود در دوام شرکت و کار و تولید جای بیشتری بدهند.
حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست ضمن اعلام همبستگی با مبارزات و اعتراضات کارگران هپکو و دیگر بخشهای طبقه کارگر علیه وضعیت فلاکتبار معیشتی و عدم پرداخت به‌موقع دستمزدها، بر لزوم گسترش اعتراضات علیه عدم پرداخت دستمزدها، علیه فقر و حقوق‌های چند برابر زیر خط فقر، برای حقوق مکفی و متناسب با یک زندگی مرفه و انسانی تأکید می‌کند. حلقه مشترک کلیه اعتراضات کارگری و بازنشستگان و فرهنگیان و پرستاران و جوانان بیکار، اعتراض به فقر و فلاکت، بیکاری و گرسنگی و سرکوب است. علیه فقر، بیکاری و سرکوب، برای آزادی و برابری و رفاه همگان دستجمعی اعتراض کنیم. زنده باد اتحاد و مبارزه کارگران هپکو!
سرنگون باد جمهوری اسلامی!
آزادی، برابری، حکومت کارگری!
حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست
۸ مهر ۱۴۰۵- ۱ اکتبر ۲۰۲۶
