اعلامیه حزب حکمتیست در رابطه با اعتراض دانشجویان در اکثر دانشگاههای ایران
دانشگاه سنگر آزادی است، نه سکوی بازگشت ارتجاع!
اعتراضات چند روزه دانشجویان در دانشگاههای ایران بار دیگر یک واقعیت انکارناپذیر را به صحنه آورد؛ رژیم اسلامی علیرغم قتل عام خونین دی ماه، نتوانسته است نفس جنبش آزادیخواهانه جامعه را خاموش کند. حضور پرقدرت دانشجویان معترض در فضای به شدت امنیتی دانشگاهها، پاسخ روشنی بود به حکومتی که میپنداشت با گلوله، زندان، اخراج و پرونده سازی و قتل عام میتواند اراده یک جامعه معترض را در هم بشکند. دانشگاه بار دیگر ثابت کرد که حافظه تاریخی جامعه با سرکوب پاک نمیشود. ما با صدای بلند اعلام میکنیم:
درود بر دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب که پرچم خیزش دی ماه را بر زمین نگذاشتند و اجازه ندادند فضای رعب و وحشت بر دانشگاه حاکم شود. حضور پیگیر دانشجویان در این روزها نشان داد که دانشگاه هنوز یکی از زندهترین، حساسترین و پیشروترین سنگرهای مبارزه علیه رژیم اسلامی باقی مانده است. این تحرکات نه یک جرقه مقطعی، بلکه ادامه منطقی و اجتماعی همان خیزش تودهای است که ریشه در زندگی واقعی مردم دارد. هدف اساسی ما در این اعتراضات تشدید مبارزه علیه رژیم اسلامی، دفاع از همکلاسی های زندانی و زندانیان سیاسی و گرامیداشت جانباختگان است.
درعین حال، اخیراً با تاسیس “انجمنهای شیر و خورشید” و رفتارهای مشکوک روبروئیم. محافلی که ریشه دانشجوئی ندارند و نشر اکاذیب میکنند. حضور جریانات فالانژ آریایی و سلطنتپرست در برخی دانشگاهها محصول این انجمنها است. نفس حضور این گرایشها در دانشگاه، فینفسه تعجبآور نیست. دانشگاه محل تلاقی گرایشهای مختلف اجتماعی و سیاسی است. ناسیونالیسم گرایشی در جامعه است که امروز فالانژترین و عقبماندهترین لایه آن با افق “اعاده نظم سابق” و “بازگشت” به استبداد سلطنتی جلو آمده است، با زبان امنیتیها و ادبیات ضد زن سخن میگویند و تبلیغات عوامانه علیه سوسیالیستها و هر رگه ترقیخواهانه را به رکن اساسی فعالیت خود بدل کردند.
بخش قابل توجهی از این جمعیت فالانژ آریایی را همان عناصر فرصت طلب و نان به نرخ روزخور جریانات موسوم به اصلاح طلب حکومتی تشکیل میدهند که دیروز وظیفه بزک کردن جمهوری اسلامی را بر عهده داشتند و امروز با همان سبک کار به بزک کردن استبداد سلطنتی مشغولند. اینها نیروهای ثابت یک سیاست اند، مهار جنبش آزادیخواهانه مردم، فارغ از آنکه پرچم بالای سرشان اسلام سیاسی باشد یا تاج و سیستم ارباب رعیتی. تغییر لباس داده اند، اما کارکرد سیاسی شان همان است. اگر به حافظه تاریخی دانشگاه رجوع کنیم، تصویر حتی روشن تر میشود. دیروز اعتراضات دانشجویی با گارد شاهنشاهی سرکوب میشد. فردای آن، با بسیج و سپاه و اوباش انجمن اسلامی. و امروز همان منطق کهنه با فریادهای نوستالژیک و سرکوبگرایانه بازتولید میشود. ابزارها عوض شدهاند، اما هدف یکی است: خاموش کردن دانشگاه به عنوان سنگر آزادی و برابری طلبی.
پیام واقعی پروژه بازگشت سلطنتی نیز چیزی جز همین نیست. پشت شعارهای پرزرق و برق، همان رویای کهنه خوابیده است: بازگشت نظم ارباب رعیتی، اطاعت به جای حق، و بیعت به جای اراده آزاد انسان. اما مردم رعیت نیستند که شاه بخواهند. پروژه ای که امروز به نام “بازگشت” تبلیغ میشود، اساسا بر ماشین تبلیغاتی، روایتسازیهای مهندسی شده، جعل سیاسی و همسویی با محافل امنیتی و رسانههای جیره خوار، تکیه دارد. و باید با صراحت گفت: ننگ بر کسان و رسانههایی که این عقبگرد سیاسی را به نام “پیروزی” قالب میکنند. ننگ بر هر جنبشی که افق پیروزی خود را در بازتولید مناسبات استبدادی گذشته و سلطه و انقیاد انسان جستجو میکند.
اما دانشجویان آزادیخواه، برابری طلب و سوسیالیست اجازه نخواهند داد دانشگاه به سنگر هیچ ارتجاعی، نه اسلامی و نه سلطنتی، تبدیل شود. تجربه این جامعه نشان داده است که هر دو پروژه، علیرغم همه تفاوتهای ظاهری، در برابر اراده آگاه و متشکل مردم آزادیخواه و برابری طلب محکوم به شکست اند. دانشگاه سنگر آزادی است و این سنگر حفظ خواهد شد.
مرگ بر جمهوری اسلامی
زنده باد جمهوری سوسیالیستی
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
۶ اسفند ۱۴۰۴- ۲۵ فوریه ۲۰۲۶
_____________________________________________
