اعلامیه حزب حکمتیست در باره تعیین دستمزد ۱۴۰۵
نوبت ابراز وجود طبقه کارگر است؛
علیه فقر و فلاکت، برای دستمزدهای مکفی!
جامعه ایران در دوراهی سرنوشتسازی قرار گرفته است. در دوراهی جنگ و تسلیم، سناریوی جنگ مشقتبار و ویرانگر و علیه روند مبارزه جامعه برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی است. درعین حال تمام بخشهای طبقه سرمایهدار اعم از حکومتی و اپوزیسیونی، بر تداوم سیاستهای اقتصادی جاری و بازسازی نظم استثمارگر سرمایهداری تاکید دارند. سیاست رژیم اسلامی بعنوان بزرگترین سرمایه دار، ارزان سازی مستمر نیروی کار، افزایش سود سرمایه و بازتولید ارزانتر نیروی کار است. هر درصدی افزایش اسمی براساس نرخ تورم جعلی بانک مرکزی در حداقل دستمزدها صورت گیرد، در واقعیت و در قیاس با هزینههای جاری، معنایی جز کاهش رسمی در سطح دستمزدها و قدرت خرید واقعی کارگران ندارد.
شرایط بغرنج کنونی، تحرک و بحث جدی حول مبارزه برای افزایش دستمزدها را به حاشیه رانده است. اما باید اوضاع را دریابیم، برآمد دیماه علیه فقر و گرانی و شوکهای اقتصادی بود، اکثریت عظیم مردم “آزادی و برابری و رفاه” میخواهند و از فقر و تبعیض و سرکوب بیزارند. این مبارزه علیرغم کشتار عظیم و حمام خونی که رژیم اسلامی راه انداخت، با قدرت در مراسمهای گرامیداشت، در اعتراضات دانشگاهها و جامعهای که دیگر نمیتواند با این حکومت زندگی کند، ادامه دارد. درعین حال، عدم حضور کارگران در ظرفیت طبقه و راه حل اجتماعی، بخشی از نیروی جنبش ما را به سمت حمایت از راه حلهای راست متمایل میکند.
امروز نوبت کارگران است که ابتکار عمل سیاسی را بدست بگیرند. این اقدام تنها از طریق مکانیسم مبارزه کارگری و برای خواستی مشروع و همگانی ممکن است. مکانیسم دخالت کارگر در این تحولات، اعتراض و اعتصاب برای افزایش دستمزدها و حقوق مکفی برای همگان است. دستمزد پایه کارگران باید شامل همه طبقه کارگر اعم از شاغل و بیکار و بازنشسته، تولیدی و خدماتی، بدون هیچ استثنائی شود. این دستمزد پایه، اولاً باید جوابگوی تامین هزینه ها و لوازم ضروری زندگی انسان امروز باشد و ثانیاً همین میزان بعنوان حقوق پایه مکفی به همه افراد تعلق گیرد. هیچ شاغل یا آماده بکار یا شهروندی نباید از حداقل حقوق پایه که بالاتر از خط فقر است و میزان آن توسط مجمع عمومی نمایندگان کارگران تعیین میشود، دریافت کند. کارگر تنها با این پرچم میتواند توده های وسیع طبقه را بمیدان بیاورد و بخش مهمی از زحمتکشان شهری و محرومان و بازنشستگان و نسل جدید را زیر پرچم خود بسیج کند. نقطه عزیمت ما حق بیچون و چرای همه ساکنین کشور برای برخورداری از یک زندگی مرفه و انسانی است. سیاست ما درهم شکستن سیاست تشدید فقر و بمیدان آوردن بخشهای مختلف محرومان زیر پرچم طبقه کارگر علیه فقر و فلاکت است.
از نظر عملی، نظر به سرکوب و فقدان سازمانهای کارگری مستقل و برسمیت شناخته شده، دخالت طبقه کارگر در روند تعیین دستمزدها، تنها با عمل مستقیم کارگری و متکی شدن به مجمع عمومی در صنایع کلیدی و موثر ممکن است. یک جنبش مجمع عمومی حول افزایش دستمزدها با تعیین نمایندگان واقعی کارگران و تعیین سطح دستمزد و حقوق پایه مکفی، میتواند محدودیتهای کنونی را دور بزند و طبقه کارگر را با پرچمی فراگیر در جلوی صفوف مبارزه انقلابی برای آزادی و برابری و رفاه قرار دهد.
حزب کمونیست کارگری-حکمتیست بخشهای مختلف طبقه کارگر و شبکههای محافل و رهبران کارگری را برای دخالت در اوضاع جاری و برافراشتن خواست دستمزد و حقوق پایه مکفی فرامیخواند. نوبت ابراز وجود طبقه کارگر است!
مرگ بر جمهوری اسلامی!
آزادی، برابری، حکومت کارگری!
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
۷ اسفند ۱۴۰۴ – ۲۶ فوریه ۲۰۲۶
____________________________________________________________________________
