ستون آخر،
زنان در صف اول بیکارسازی
نیمی از جامعه انسانی و طبقه کارگر را زنان تشکیل میدهند. بسیاری از زنان نان آور و مسئول اداره خانواده هستند. نظام سرمایه داری هر زمان نیازهای تولید و رونق اقتصادی ایجاب میکند، زنان را وسیعا به بازار کار میآورد و هر مانع سنتی و فرهنگی را درهم میشکند. اما وقتی که رکود و بحران اقتصادی نفس سود سرمایه را میگیرد، زنان را به کنج منزل و “کانون گرم خانواده” احاله میدهد. روضههای نخنمای بورژواها و کشیشها و آخوندها برای توجیه بیکارسازی زنان و حذف اجتماعی آنان، در باره “اهمیت زن در پرورش فرزند” در گوش ما زنگ میزند. این داستانی قدیمی به قدمت سرمایه داری است.
و امروز، بعد از جنگ ارتجاعی و آتش بس شکننده کنونی، با سونامی بیکاری روبرو هستیم. هر روز از صنایع مادر و سنگین تا کارخانجات متوسط و کوچک مشغول “تعدیل نیرو” هستند، بیکارسازی و وظایف و کار چند کارگر را به تعداد محدودتری دادن، یعنی شدت استثمار و کار بیشتر، بردگی شاق تر با دستمزد کمتر از سابق. در این بحران زنان کارگر طبق معمول در صف اول بیکارسازی و اخراج قرار داشتند.
بیکارسازیهای وسیع و فقر مزمن بحدی رسیده که عناصر حکومتی نیز در مورد عواقب این اوضاع هشدار میدهند. فاطمه وحدت، که عنوان نایبرئیس نهاد ناشناخته و حکومتی “اتحادیه زنان کارگر سراسر ایران” را دارد، به تشدید بحران اقتصادی و معیشتی در کشور و گسترش کاملا آشکار فقر در جامعه اشاره و تاکید کرده است “بسیاری از خانوادهها حتی برای تامین ابتداییترین نیازها مانند خرید نان با مشکل روبهرو هستند”.
این خانم به برادران حکومتی هشدار میدهد که این وضعیت را با بی توجهی دستکم نگیرند، میتواند به بحرانی عمیق تر در جامعه تبدیل شود. همینطور در غرولندی درون خانوادگی تحت عنوان؛ “نبود حمایتهای موثر از زنان کارگر”، نکته ظریفی را ناشیانه برملا میکند: “با اینکه همه از شرایط خبر دارند، هیچ اقدام عملی و فوری برای جلوگیری از اخراجها انجام نمیشود”.
بله، دقیقاً همه (یعنی حکومتیها) خبر دارند و دقیقاً آگاهانه هیچ اقدام عملی برای جلوگیری از اخراجها انجام نمیدهند. جنگ برای مردم مصیبت است اما برای حاج آقا و سرمایه دار زالو “برکت”. جنگ قرار است در شوک اقتصادی ترکیب شود، تعداد زیادی نابود و از اقتصاد رسمی بیرون انداخته شوند، کارگر با شرایط بدتر و مزد کمتر کار و با بغل دستی رقابت کند، تا سرمایه سلطنت کند و دور جدیدی از انباشت و سود نجومی بدست بیاورد. کارگر بعنوان یک طبقه اجتماعی، در زمان جنگ بیش از هر دوره ای مورد هجوم سرمایه داران حریص است. حلقه های ضعیف تر این طبقه از زنان تا مهاجران و کارگران موقت که فاقد ثبات شغلی هستند، جزو کاندیدهای اول تهاجم سرمایه هستند.
گسترش اخراجها در واحدهای تولیدی و ناامنی شغلی در روزهای پس از جنگ یکی پیامدهای جنگ ارتجاعی برای کارگران است. کارگران ناگزیرند در مقابل تهاجم سرمایه داران و دولت اسلامی شان بایستند. یا کار یا بیمه بیکاری مکفی برای تمام افراد آماده بکار بالای ۱۶ سال! این شعار مبارزاتی ماست و نه “مطالبه” ما از آنها. این جزو حقوق بدیهی و پیش و پا افتاده ماست که توسط بورژوازی اسلامی سلب شده است. ما حقوق مان را میخواهیم و این حقوق را با اتکا به مبارزه مستقل و قدرت طبقاتِیمان به بورژوازی و دولتهایش تحمیل میکنیم.
۱۵ مه ۲۰۲۶