شاهکاری دیگر از حزب کمونیست کارگری به بهانه نشست این حزب با پژاک جاوید حکیمی

جاوید حکیمی

زیرکانه ترین شکل دفاع از حکومت اسلامی این است که ادعا شود جنگ جاری صرفاً نتیجه سیاست های امپریالیستی آمریکا و دولت اسراییل است و لاجرم شکست آمریکا و اسراییل در این جنگ به نفع بشریت است.

از سوی دیگر، موذیانه ترین شیوه دفاع از جنگ و دنباله روی از آمریکا ‌و اسراییل این است که ادعا شود جنگ جاری صرفاً نتیجه مواضع جنگ طلبانه و ضد اسراییلی جمهوری اسلامی است و آمریکا و اسراییل در هر آنچه علیه جمهوری اسلامی می گویند کاملاً صادق و محق هستند. در هر دو روایت، دفاع از یک قطب تروریستی و کشتار و آوارگی مردم پشت اهدافی بزرگ‌تر پنهان و توجیه می‌شود.

نشست اخیر حزب کمونیست کارگری با پژاک را باید در ادامه سیاست دفاع پنهان این حزب از جنگ و نیروهای جنگ طلب دانست. به راستی که حکک حزب تناقض هاست.

این حزبی است که به ادعای خودش جنگ طلب نیست لیکن کمترین کوشش برای توقف جنگ را همسویی با جمهوری اسلامی و مخالفت با خواست مردم تلقی می کند. حزبی که خواهان رهایی و رفاه مردم است اما هر روایت و تصویری از رنج و آوارگی ناشی از جنگ را فوراً به پروپاگاندای جمهوری اسلامی تقلیل می‌دهد. حزبی که در کمال ناباوری می گوید مردم صدای انفجار بمب روی خانه هایشان را بر شنیدن فریاد الله و اکبر ترجیح می دهند.

اما اعلام همکاری این حزب با پژاک آخرین شاهکار و شاید بزرگ‌ترین نمونه شکاف میان تئوری و پراتیک این حزب است. حزب کمونیست کارگری خود را مدافع مدنیت غربی می داند و مخالف سرسخت فرهنگ سنتی و شرق زده؛ پژاک از تاثیرات مخرب علوم اروپا محور بر خاورمیانه و جامعه ایران حرف می زند. حکک اصول مذهبی را از صدر تا ذیل خرافاتی می داند که باید یکسره از سطح جامعه زدوده شود؛ پژاک به حقایق دینی و اخلاقی باور دارد و برای بازگشت به داوری های دینی در حل معضلات اجتماعی تلاش می کند. حکک به دنبال سرنگونی جمهوری اسلامی به هر قیمتی حتی با کمک بمب های شیطان رجیم است؛ پژاک اساساً براندازی حکومت موجود و استقرار رژیم تازه را راه حل بحران جامعه نمی‌داند.

با این تفاصیل آیا نباید به رهبری حزب کمونیست کارگری برای جلب رضایت پژاک جهت گفتگو و همکاری آن هم در فضایی کاملاً دوستانه جایزه نوبل داد؟ راستی دو طرف با این همه اختلاف بر سر چه مباحثی گفتگوی دوستانه کردند؟

طبق روایت خودشان، گفتگو حول زن، زندگی، آزادی، مخالفت با اعدام و مسائل مشابه بوده است؛ موضوعاتی که دست‌کم در مورد پژاک، هیچ‌گاه محور اصلی سیاست عملی‌اش نبوده ‌است.

اما سوال شاید این باشد چه اتفاق تازه ای رخ داده است که پایه گذاران نهاد اکس مسلم با آن همه دشمنی رادیکال با اسلام و هویت اسلامی ناگهان به فکر همکاری با یک حزب فرمایشی، دست ساز و شبه اسلامی افتاده اند. پاسخ یک کلمه است؛ جنگ!

واقعیت این است که حزب کمونیست کارگری در شرایط جنگی با تکرار ترجیع بند «هر صلح طلبی باید سرنگونی طلب باشد» قدمی بزرگ به قعر منجلاب برداشته است. این حزب پس از حمایت از برخی گروه‌های ناسیونالیست کرد که شایعه دریافت کمک های مالی و تسلیحاتی از جانب ترامپ مطرح شد، اکنون مستقیما با یکی از این گروهها و اسلامی ترین آنها نشست و برخاست می کند. چنین روابطی تصویری ناخوشایند و هولناک از این حزب ترسیم می کند.

راست گفته اند که جنگ می تواند مرزهای سیاسی را جابه‌جا کند و نیروهای ظاهرا ناسازگار را در فضایی دوستانه به گفتگو و همکاری برساند. به قول رهبران حکک گفتگو که جرم نیست و کسی را نجس نمی کند.

۲۲ مه ۲۰۲۶