بازنشر،
فراخوان حزب حکمتیست
علیه زنکُشی و زنآزاران مُتحد و قاطع عمل کنیم!
جامعه ایران صحنه پدیدههای متناقض است؛ از سوئی بزرگترین خیزش انقلابی زنانه در آن عروج میکند و از سوی دیگر با رواج روزافزون “زنکُشی” روبروست. واضح است ایندو یک وزن ندارند، در یک سطح و یک موقعیت هم نیستند. اولی، یعنی خواست آزادی و برابری زن و مرد و نفی حجاب اسلامی و آپارتاید جنسی، جنبشی ریشهدار علیه وضع موجود و رژیم اسلامی است. دومی، یعنی زنکُشی و زنآزاری، با اتکا به قانون و دین اسلام و تبلیغات مذهبی ضد زن، از رانت و سوبسید حکومتِ حافظِ مردسالاری بهره میجوید. اولی، به آینده تعلق دارد و جنبشی برای دفن رژیم اسلامی و یک تاریخ طولانی ضدیت با زن است. دومی، به گذشته تعلق دارد، در مقابل موج قدرتمند تغییر مقاومت میکند، دست و پا میزند و در پناه قانون اسلامی جنایت میکند.
قتل و آزار سیستماتیکِ زنان، اساساً حکومتی است اما فرهنگ ضد زن و مردسالاری و مقاومت در مقابل آزادی زن لایهای ضخیم از جهالتِ تاریخ بشر را حمل میکند. در این اوضاع است که زنکشی در ایران به بهانههای مختلف اوج گرفته است؛ از سربریدن دختر توسط پدر تا کاردآجین کردن توسط خانواده و همسر و برادر، از بهانه دفاع از “ناموس” و “شرف” تا نارضایتی از غذا و بگومگوی خانوادگی، از تعرض خیابانی سرکوبگران حکومتی به زنان و قتل و تجاوز در زندان تا زورگیری و تعرض اوباش و لمپنها، از کارخانه تا خانه و خیابان؛ زن قربانی نظم و قوانین ضد زن است. پدیده زنکشی و رشد سرطانی آن بدون پیشینه نیست و در متن این اوضاع صورت میگیرد.
برای تخفیف و رفع این معضل مهم اجتماعی، انتظار از دولت و نهادهای حکومت اسلامی، توقع از مُسببین و عاملان آپارتاید و زنستیزی توهمی مُهلک است. مقابله با زنآزاری و زنکُشی را به سرنگونی حکومت و استقرار نظامی بهتر موکول کردن، نیز رفع تکلیف از امر روز و رها کردن زنان در منگنه زنکشی و زنآزاری است. با منطق “همه یا هیچ” نمیتوان سراغ هیچ مسئلهای رفت. راه چاره اِعمال قدرتِ مستقیم و سنگربندی عملی در مقابل این توحش است. باید پایههای جامعه آزاد و تحققِ امنیتِ اجتماعی زنان را از همین امروز و در متن مبارزه جاری برای نفی اوضاع کنونی بنا نهاد و تحکیم کرد. باید علیه زنکُشی و زنآزاری صفی محکم ایجاد کرد و عمل زنکُشی و شکنجه و آزار زنان را با عملِ انقلابی پاسخ داد. نباید گذاشت به نام ما، به نام مردان، به نام فرهنگ، کثیفترین و شنیعترین و ارتجاعیترین اَعمال علیه زنان صورت گیرد. نباید اجازه داد زنکشان و زنآزاران در پناه قانون اسلام و حمایت آخوند و فرهنگ واپسگرا راست راست راه بروند و به ریش مبارزه برای آزادی و برابری زن و مرد بخندند. باید همین امروز، دستانی را که مبادرت به کشتن زن میکند شکست. باید همین امروز ارتجاع ضد زن را در هر قلمرو نبرد اجتماعی عقب راند.
فراخوان حزب کمونیست کارگری – حکمتیست به زنان و مردان انقلابی، به کمونیستها، به آزادیخواهان و برابریطلبان، به همه کسانی که مردسالاری و زنآزاری و زنکُشی را دون شأن خود میدانند؛ اینست که با ابتکارات مختلف در مقابل این موج ارتجاعی سدی محکم ایجاد کنیم، متحد و قاطع عمل کنیم، سلولهای دفاع از امنیت زنان ایجاد کنیم، زنکشها و زنآزاران را گوشمالی دهیم و مجازات کنیم. هیچ زنی نباید احساس تنهائی کند، جامعه نباید این توحش و حقارتِ عمومی را تحت عنوان “فرهنگ و ناموس” بپذیرد، هیچ زنآزار و زنکشی نباید احساس امنیت کند. وقت آنست یک گام فراتر برویم و برای امنیت زنان در محل کار و زندگی و مدرسه و دانشگاه و خیابان اقدامی عملی در دستور بگذاریم.
جنبش آزادیخواهانه نمیتواند و نباید این وضعیت را تحمل کند. زنکُشی به عَهدِ عتیق تعلق دارد و باید دفن شود. زنکُشان باید بدانند که در مقابلِ عدالتِ انقلابی نخواهند جَست. زنآزاری و تعرض فیزیکی و جانی به زن از نظر ما سنگینترین جرم تلقی میشود.
دست زنکُشان از زندگی زنان کوتاه!
مرگ بر جمهوری اسلامی!
حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست
١ اسفند ١٤٠٣- ١٩ فوریه ٢٠٢٥
__________________________________________________________
