دانشگاه علیه ارتجاع و قتلعام!
امیر عسگری
دانشگاه از سنگرهای مؤثر مبارزات آزادیخواهانه و برابریطلبانه بوده و هست. در جریان خیزش مردمی اخیر، چند ساعت پس از شروع اعتراضات سراسری، همچون دفعات پیش، این فعالین آزادیخواه و برابریطلب بودند که به میدان آمدند و ضمن مبارزه علیه فقر، فساد و گرانی و سر دادن شعارهای سرنگونیطلبانه، در برابر تبلیغات و شعارهای ارتجاعی جریانات سلطنتطلب ایستادند. آنان با شعارهای طبقاتی خود مانند «فقر و فساد و بیداد، مگر بر این استبداد» و بهصورت صریح با شعارهایی چون «نه سلطنت، نه رهبری، آزادی و برابری»، جواب محکمی به تلاشهای ارتجاعی جریانات راست برای حقنه کردن آلترناتیو ارتجاعی پهلوی دادند.
فعالین شوراهای صنفی پنج دانشگاه تهران نیز در همین دوره بیانیهای مشترک داده و مرزبندی خود را با جریانات ارتجاعی، از پهلوی تا رجوی، اعلام کردند. البته این بیانیه دارای ضعفهایی در تحلیل طبقاتی بود؛ زیرا آنچه تصویر میکند بدون پایان دادن به استثمار طبقاتی و اقتصادی و سیستم سرمایهداری ممکن نیست. همچنین به محور تحزب و سازمانیابی متحزب نپرداخته بود. اما علیرغم تمامی این موارد، بهروشنی پاسخی قاطع به هر شکل از ارتجاع بود که بار دیگر از دانشگاه بیرون آمد.
حضور رادیکال دانشجویان با مواضع سرنگونیطلبانه و نقش سازماندهی دانشجویان در دوره خیزش انقلابی شهریور ۱۴۰۱ موجب شد تا جمهوری اسلامی از همان ابتدا، از ترس حضور مجدد دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب در صحنه مبارزات طبقاتی و سرنگونیطلبانه، در سطح دانشگاه، بهعنوان یکی از سنگرهای مهم آزادیخواهی، دانشگاهها را به تعطیلی بکشاند.
در دوره خیزش مردمی دیماه ۱۴۰۴، جامعه برخلاف تبلیغات و مهندسی افکار رسانههای مزد به قلم راست، مانند منوتو، ایران اینترنشنال و حتی بیبیسی، که میخواستند این اعتراضات را به نام رضا پهلوی سند بزنند و شعار دستجات اجارهای پهلویست را در خیابان انتشار دهند و صداهای بخشهای مختلف جامعه را سانسور کنند، بخشهای ستمدیده جامعه، از شهرها تا روستاها، علیه فقر، گرانی و استبداد به خیابانها آمدند و در یک نبرد نابرابر به خاک و خون کشیده شدند. در این حرکت اجتماعی-طبقاتی، همچون بارهای گذشته، دانشجویان آزادیخواه نیز علاوه بر دانشگاه، در سطح کوچه و خیابان فعال بودند و تلاش کردند ضمن حضور در مبارزات سرنگونیطلبانه، در سازماندهی محلات و خیابانها نقش ایفا کنند.
جمهوری اسلامی، همچون بارهای گذشته، اما این بار بسیار وحشیتر، دست به جنایتی بیسابقه در طول عمر ننگین خود، پس از نسلکشی دهه شصت، زد. با قطع کردن اینترنت طی دو روز دست به کشتار بیش از ۳۰ هزار معترض در کف خیابان و منازل زده است. دهها دانشجوی آزادیخواه توسط جمهوری اسلامی در این دوره خیزش سرنگونیطلبانه مردم قتلعام شدند؛ فعالینی که علیه نابرابری، فقر و استبداد و برای دنیایی بهتر به خیابانها آمده بودند.
دانشگاه بهعنوان یکی از پیشروترین بخشهای جامعه، همواره در برابر ارتجاع، سرمایهداری و جنایات جمهوری اسلامی صحنه مبارزه و دادخواهی بوده است. اعتراض دانشجویان پس از خیزش آبان ۹۸ و شلیک مستقیم موشک و قتلعام مسافرین هواپیمای اوکراینی بدست سپاه در دیماه همان سال، نمونهای از مبارزات پیشرو دانشجویان در همین راستا بوده است؛ مبارزاتی که از آن تاریخ به بعد، ادبیات دانشجویی فاز بیپردهتری نسبت به قبل پیدا کرد و بیلکنت علیه حکومت جانیان اسلامی خروشید و این رویکرد تاکنون ادامه دارد.
در دوره کنونی، که جمهوری اسلامی دست به جنایت علیه بشریت زده و دهها بلکه صدها دانشجو را قتلعام کرده است، گرامیداشت یاد دانشجویان پرپر شده بهدست حکومت جانیان اسلامی یکی از وظایف ویژه دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب در سطح کشور است. برگزاری مراسم گرامیداشت یاد دانشجویان کشتهشده بهدست حکومت اسلامی در این دوره میتواند به میدانی برای مبارزه علیه استبداد و سرنگونی جمهوری اسلامی بدل شود. علاوه بر آن، تشکیل نهادهای همیاری و همبستگی در سطح دانشگاه و جامعه با خانواده کشتهشدگان خیزش اخیر، یکی از اقداماتی است که میتواند در دستور کار دانشجویان انقلابی و آزادیخواه و سوسیالیست قرار گیرد.
۹ بهمن ۱۴۰۴