حکومتی که با خون جوانان نفس می‌کشد وریا روشنفکر

حکومتی که با خون جوانان نفس می‌کشد

وریا روشنفکر

در این کشور مرگ تصادف نیست؛ ابزار حکمرانی است. گلوله‌ها برای «کنترل» شلیک نمی‌شوند، برای خاموش کردن آینده شلیک می‌شوند. هر جوانی که در خیابان افتاد، نه قربانی یک درگیری، که هدف مستقیم نظمی بود که بقایش را در کشتار می‌بیند. امروز هزاران خانه در ایران به عزاخانه تبدیل شده‌اند؛ خانه‌هایی که حکومت عمداً به سوگ همیشگی محکومشان کرده است.

مادران با عکس فرزندانشان زندگی می‌کنند، چون جسمشان را از آن‌ها گرفتند. پدران با خشم فروخورده نفس می‌کشند، چون حتی اجازه ندارند بپرسند چرا. این خانواده‌ها فقط داغدار نیستند؛ تحت محاصره‌اند. احضار، تهدید، پرونده‌سازی، قطع کمک‌های معیشتی، فشار امنیتی شبانه‌روزی. حاکمیت بعد از کشتن فرزند، سراغ شکستن خانواده می‌رود تا صدایی باقی نماند. این سیاست حذف است؛ حذف انسان، حذف حافظه، حذف اعتراض.

برای طبقات فرودست، هر فرزند ستون زندگی است. با شلیک یک گلوله، نه‌تنها جوانی را می‌کشند، بلکه خانواده‌ای را به فقر و فروپاشی پرتاب می‌کنند. مادری که نان‌آور آینده‌اش را از دست داده، پدری که امید روزهای سختش را دفن کرده، خواهر و برادری که زندگی‌شان زیر سایه ترس له شده است. این‌ها خسارت جانبی نیست؛ هدف مستقیم سرکوب است. حکومت می‌داند کشتن جوانان کافی نیست؛ باید خانواده‌ها را هم بشکند.

رسانه‌های رسمی جنایت را می‌پوشانند، قربانی را مجرم می‌کنند، گلوله را «برخورد امنیتی» می‌نامند. تلاش می‌کنند خون را از حافظه مردم پاک کنند. اما هر خانه داغدار یک سند غیرقابل انکار است. هر مادر گریان یک شاهد زنده است. هر قبر تازه فریادی علیه دروغ‌های حاکمیت است. این نظام بر دروغ و مرگ بنا شده است.

سوگ این خانواده‌ها به‌تدریج به خشم اجتماعی تبدیل می‌شود. خشمی که دیگر با وعده، تهدید یا گلوله خاموش نخواهد شد. مردمی که می‌بینند فرزندانشان برای خواستن زندگی انسانی کشته می‌شوند، دیر یا زود به این نتیجه می‌رسند که این نظم اصلاح‌پذیر نیست. دادخواهی امروز، مقدمه‌ی حساب‌کشی فرداست.

هیچ عدالتی از درون سیستمی که قاتل است بیرون نمی‌آید. تا زمانی که عاملان شلیک در قدرت‌اند، خون ادامه خواهد داشت. تنها راه پایان دادن به این چرخه، پایان دادن به نظمی است که مرگ را ابزار بقا کرده است. این خانواده‌ها پرچم‌های زنده‌ی افشاگری‌اند. حکومت می‌خواست با کشتن جوانان جامعه را بترساند؛ اما خانواده‌های داغدار به کابوس حاکمیت بدل شده‌اند. آن‌ها یادآوری می‌کنند که هر گلوله حساب دارد، هر جنایت ثبت شده، و هیچ خونی بی‌پاسخ نمی‌ماند.

خانه‌هایی که امروز در سوگ نشسته‌اند، فردا به هسته انقلاب تبدیل خواهند شد. حکومتی که با خون حکومت می‌کند، با خشم مردم دفن خواهد شد.

۲۹ ژانویه ۲۰۲۶