دانشگاه در پس دیماه ۱۴۰۴؛ دادخواه و سنگر آزادی است!
امیر عسگری
دانشجویان در جریان خیزش دیماه ۱۴۰۴ علیه فقر، گرانی و کلیت حکومت نکبت اسلامی همراه با سایر بخش های جامعه در دانشگاه، این سنگر آزادی خواهی و برابریطلبی ظاهر شده و ضمن بیان خواستهای طبقاتی و موضعگیری علیه تلاشهای مرتجعین و فالانژها و هر ارتجاع دیگر با شعارهای سرنگونی طلبانه ابراز وجود کردند. در زمانی که رسانههای سرسپرده و قلم بمزد پهلوی متکی به دستجات اجارهای در داخل تلاش داشتند شعارهای فاشیستی سرداده شده که در اقلیت بودند را از طریق صداگذاری و انواع ترفندها بجای شعار جامعه جا بزنند تا خود را به عنوان یک آلترناتیو معرفی کنند، در دانشگاههایی مانند تهران و علامه، خواجهنصیر، بهشتی و سایر دانشگاههای فعال دیگر فریاد زدند؛ “نه پهلوی، نه رهبری، آزادی و برابری”، “نه پهلوی، نه رهبری، نه ارتجاع رجوی”، “مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه، چه رهبر” و در کنار آن با شعارهای طبقاتی خود مانند؛ “فقر و فساد و بیداد، مرگ بر این استبداد” و “دانشجو، کارگر، اتحاد، اتحاد” و در کنار شعارهای سرنگونی طلبانه دیگر موجب شکست تلاشهای پوچ جریان پهلوی در دانشگاه شدند و سیلی محکمی از سوی دانشجویان دریافت کردند. در کنار شعارها و اقدامات میدانی پیشرو دانشجویان با بیانیه های خود که نمونه بارز آن بیانیه پنج دانشگاه تهران بود صریحا اعلام کردند که ضمن خواست خلاصی از جمهوری اسلامی، به ارتجاعی دیگر از جنس پهلوی و رجوی تن نخواهند داد.
حکومت اسلامی پس از حضور دانشجویان در اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ فقط پس از دو روز، به بهانه های مختلف که همه از ترس قدرت دانشجویان بود ناچار به تعطیلی کشاندن دانشگاهها شد. ترسی که ریشه در تجربه موفق دانشجویان در خیزش انقلابی پس از قتل حکومتی مهسا(ژینا) امینی پس از شهریور ۱۴۰۱ به عنوان یکی از محورهای اصلی مبارزات انقلابی و تلاش دوباره دانشجویان در ۱۶ آذر ۱۴۰۴ پس از یک دوره سکون برای اعتراض به وضع موجود، داشت. ترسی که میتوانست با تداوم باز بودن این سنگر آزادی توازن قوای سیاسی را همچون ۱۴۰۱ در جامعه برهم زند و موجب ماهها مبارزات انقلابی شود و اجازه ندهد که بخشی از جریانات مرتجع با جعل و نمایش خود را مطرح کنند.
دانشگاه تعطیل شد اما دانشجویان آزادیخواه علیه وضع موجود در سطح خیابانها با دست خالی در برابر گلوله جانیان اسلامی به مبارزات خود ادامه دادند و بربران و جانیان اسلامی دست به قتل عام وسیع آنان زدند. در میان بیش از ۳۰ الی ۴۰ هزار جانباخته خیزش دیماه ۱۴۰۴ صدها دانشجو قتل عام شده و صدها دانشجوی دیگر در زندان زیر شکنجه بسر میبرند. دانشجویان پس از قطعی موقت اینترنت که از ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴ آغاز و به مدت ۱۲ روز ادامه داشت، بلافاصله دست به انتشار اسامی، مشخصات و عکسهای دانشجویان قتلعام شده بدست حکومت نکبت اسلامی زده و همین موجب خشم دانشجویان شد تا علیرغم تلاشهای حکومت در مجازی کردن دانشگاه برای جلوگیری از ارتباط، دادخواهی و اعتراض دست به اقدام در سطوح مختلف زنند.
ابتدا دانشجویان در دانشگاههای مختلف بیانیه های مختلف صادر کرده که در آنها ضمن محکوم کردن قتل عام دانشجویان بدست جمهوری اسلامی، امتحانات پایان ترم را تحریم کرده و به مجازی(اینترنتی) شدن دانشگاهها به مثابه تعطیلی سنگر آزادیخواهی و برابری طلبی اعتراض کرده و خواهان همراهی تمامی دانشجویان در سراسر کشور شدند.
در کنار بیانیهها دانشجویان با برگزاری مراسمهای گرامیداشت دانشجویان به قتل رسیده بدست جمهوری اسلامی در دانشکدههای خود، سازماندهی تحصن و سردادن شعار علیه جنایتکاران اسلامی زده و اعلام کردند تا پایان در کنار آرمانهای رفقای به خون غلتیده خود خواهند ماند.
در دورهای که جمهوری جنایتکار اسلامی از یکسو دانشگاه را به تعطیلی کشانده تا مبادا شاهد موج جدید دادخواهی باشیم و از طرف دیگر اجازه فعالیت علمی و مبارزات برحق دانشجویان را به تعطیلی کشاند، همانطور که تعداد زیادی از دانشجویان در دانشگاهها نیز اعلام کردند، ضمن تحریم وسیع امتحانات پایان ترم (بخصوص در مقاطعی که امتحانات بصورت حضوری برگزار میشوند) باید نسبت به تلاش حکومت اسلامی برای برگزاری آنلاین ترم بعدی دست به اعتراض زد. نباید اجازه داد که دانشگاه به عنوان سنگر آزادیخواهی و برابری طلبی را از ما بگیرند. این حق دانشجویان است که بتوانند به صورت حضوری در دانشگاه حضور داشته، ضمن تحصیل به فعالیتهای صنفی و سیاسی خود ادامه دهند.
در کنار این اقدامات در دوره کنونی وظیفه دانشجویان آزادیخواه و برابریطلب علم کردن پرچم سرخ دادخواهی علیه به خاک و خون کشیده شدن همسنگران و دانشجویان مبارزی است که علیه وضع موجود به خیابانها آمدند و توسط جمهوری اسلامی قتلعام شدند.
۱۶ بهمن ۱۴۰۴