قرار در ضرورت تشدید مبارزه علیه اعدام و ماشین کشتار رژیم اسلامی
مصوب پلنوم ٥٢ حزب کمونیست کارگری ایران- حکمتیست
رژیم اسلامی از نخستین روز به قدرت رسیدن با طناب دار، جوخه اعدام، شکنجه و گورهای دسته جمعی وارد صحنه تاریخ شد. این حکومت، حکومت مرگ است. رژیمی که ستونهای بقایش را بر خون، وحشت و قتل عمد دولتی بنا کرده است. اعدام برای جمهوری اسلامی زبان حکومت کردن است. ابزار ارعاب جامعه، خاموش کردن اعتراض، تحمیل سکوت و حفظ سلطه ارتجاع اسلامی بر مردمی که از این نظام متنفر و منزجرند و حکم به سرنگونی اش داده اند.
جنبش ما، جنبش کمونیسم کارگری، همواره پرچمدار و پیشتاز مبارزه علیه اعدام بوده است. ما اعدام را قتل عمد دولتی میدانیم. جنایتی سازمان یافته از سوی طبقه حاکم علیه انسان. هیچ دولت، هیچ مذهب، هیچ قانون و هیچ دستگاه قضایی حق ندارد حق حیات را از انسان سلب کند. فرهنگ اعدام و انتقام، فرهنگ مذاهب، حکومتهای پوسیده و نظامهای ضد انسانی است. جامعه ای که ما برای آن مبارزه میکنیم، جامعه آزاد انسانهاست. جامعه ای که در آن جرم سیاسی وجود ندارد، زندانی سیاسی وجود ندارد، شکنجه و اعتراف گیری جایی ندارد، و آزادیهای بی قید و شرط سیاسی تضمین شده است.
جنگ و فضای میلیتاریستی اخیر، توحش رژیم اسلامی را ابعادی تازه بخشیده است. حکومت اسلامی به موج دستگیریهای گسترده، پرونده سازی، اعترافات اجباری زیر شکنجه، اتهامات ساختگی “جاسوسی” و فرستادن انسانها به پای چوبه های دار متوسل شده است. حکومت میکوشد از فضای جنگ، ناامنی و ترس، سکویی برای بازسازی ماشین سرکوب خود بسازد. تنها در چند ماه نخست سال جاری میلادی بیش از ۲۰۰ انسان اعدام شده اند و بنا بر گزارشها، در سال گذشته حدود ۲۵۰۰ نفر قربانی ماشین مرگ جمهوری اسلامی شدند. این تنها آمار رسمی و ثبت شده است؛ پشت این ارقام، هزاران زندگی نابود شده، هزاران خانواده داغدار، و جامعه ای زخمی قرار دارد که هر روز بیشتر در برابر این جنایت به خشم می آید. تنها در دوره آتش بس نیم بند پس از جنگ، هر روز دهها زندانی به سوی طناب دار رانده شده اند. رژیم میخواهد شکست سیاسی و بحران موجودیت خود را با خون انسانها جبران کند.
اما پاسخ جامعه باید روشن، سازمان یافته و کوبنده باشد. این وضعیت، ضرورت تشدید مبارزه علیه اعدام را به یک وظیفه فوری و سراسری تبدیل کرده است. باید کمپینهای علیه اعدام را گسترش داد. از کمپین “سه شنبه های علیه اعدام” قویأ حمایت کرد. باید صدای زندانیان، صدای خانواده های محکومان به اعدام و صدای اعتراض جامعه را به گوش جهان رساند. انعکاس اخبار اعدامها، افشای شکنجه و اعتراف گیری، سازماندهی اعتراضات در داخل و خارج کشور، برپایی تظاهرات در مقابل سفارتخانه ها و مراکز رژیم اسلامی، و اعمال فشار گسترده بر نهادها و افکار عمومی جهانی باید به بخشی از فعالیت روزمره همه نیروهای آزادیخواه تبدیل شود.
ما دست تمامی فعالین آزادیخواه، خانواده های زندانیان، نهادهای ضد اعدام، انسانهای شریف و جنبشهای اعتراضی علیه اعدام را به گرمی میفشاریم و اعلام میکنیم که برای گسترش این مبارزات، چه در داخل کشور و چه در خارج کشور، از هیچ تلاشی فروگذار نخواهیم کرد.
اردیبهشت ١٤٠٥
***